Een multifunctioneel stadscentrum, met wegen in verdiepingen. Ik zag het in een futuristische filmpje uit de jaren dertig, gemaakt in Amerika. Zo moest een moderne city eruit zien. In Utrecht hebben bestuurders zich er destijds aan vergaapt. Het was het basismodel voor Hoog Catharijne, gerealiseerd in 1980. Daar heeft een fors deel van het oude centrum voor moeten wijken en is de singel gedempt. Nu stroomt er weer water doorheen, maar menen ze bij de gemeente iets baanbrekends te hebben bedacht: een knip in de weg erlangs, onder het geheel vernieuwde winkelcentrum. Het is een bijzonder treurig toekomstfilmpje.
In een waanzinnige bevlogenheid aan plannen is nog eens het omgekeerde voorgesteld: een snélweg dwars door de stad, ter hoogte van de singel. Dit onzalige plan heeft het nooit gehaald. Rond het centrum bij het station is het altijd onrustig gebleven. In opeenvolgende decennia heeft het bestuurlijk onvermogen zich opgestapeld met de knip als nieuw ridicuul hoogtepunt.
Het staat vast dat Utrecht een capaciteitsprobleem heeft. Paradoxaal genoeg heeft dat te maken met de groei van de stad. Dat is verheugend, maar ook uitdagend, door de toename van de verkeersdruk. Het is goed dat het oude middeleeuwse hart steeds autoluwer is geworden. Het probleem zit in de wegen erom heen, zeg maar de kransslagaders.
Als dominante stadspartij heeft Groen Links zich niet populair gemaakt op verkeersgebied, alle idealen ten spijt
Ik herinner me nog de metamorfose van de Burgemeester Reigerstraat tot fietsstraat. Het was een miljoenenmonstrum met een en al ergernis voor de gebruikers, automobilisten en fietsers. Het heette het eerste succes te zijn van Groen Links. Er is haast gemaakt om de straat weer in oude stijl te herstellen tot een goede doorgaande weg van en naar het Wilhelminapark.
Als dominante stadspartij heeft Groen Links zich niet populair gemaakt op verkeersgebied, alle idealen ten spijt. De tramlijn naar de Uithof was het volgende hoofdpijndossier. Inmiddels rijdt die tram wel naar behoren. De dagelijkse stroom fietsers naar de universiteit blijft een probleem, niet de auto’s.
Het gaat hier niet om linkse, of rechtse keuzes. Het gaat om de best mogelijke varianten, de best mogelijke richtingen voor het complexe verkeer van Utrecht. En dus om de ideale verplaatsing.
Terwijl fietsers en voetgangers vrolijk door stromen, moeten automobilisten andermaal omwegen zoeken
Op gemeentelijk niveau heet de oplossing Knip. Ze willen hem spoedig aanbrengen. Als argument wordt de toenemende stroom fietsers en voetgangers genoemd. Ik vraag me als regelmatig gebruiker, zowel als fietser, als autorijder af, of de betrokken bestuurders zelf wel eens in het gebied komen. Dan zouden ze toch moeten vast stellen dat het daar op de singel breed genoeg is om naast elkaar te kunnen stromen. De vraag is nu hoe verknipt dit beleidsvoornemen is.
Natuurlijk zijn er protesten uit de hoek van de winkelsector en hotel Karel V – allemaal beducht voor hun bereikbaarheid. Toch worden niet alleen deze partijen getroffen. Terwijl fietsers en voetgangers vrolijk door stromen, moeten automobilisten andermaal omwegen zoeken, met alle overlast van dien op andere wegen in de stad. Zo worden geen problemen opgelost, maar nieuwe geschapen.
Niet knap die knip. Weg ermee en snel. Het verkeer in Utrecht verdient een betere toekomst.
Bij dit college zijn argumenten niet van belang. De groene obsessie staat voorop en daarbij wordt geen tegenspraak geduld. En dat leidt ook nu weer tot een gedrocht. Elke weldenkend mensen weet dat deze knip geen milieuvoordeel oplevert. Omrijden zorgt voor meer uitstoot.
Het gaar helemaal goed. Gewoon nog meer problemen veroorzaken voor auto’s. Zodat alleen wie echt moet nog met een auto de stad ingaat. En dat zijn niet de menssn die in het centrum. Die doen het maar zonder auto. Of delen en wat al niet kan. Geen probleem. Eruit met die auto. Ook net de mijne.