In Memoriam

Philippe Visser (1935-2023): Utrecht nam afscheid van flamboyante kapper die niet binnenkwam maar opkwam

Philippe Visser

Op 7 augustus overleed Philippe (Wilhelm Karel) Visser. Een geboren en getogen Utrechter die internationaal furore maakte als kapper. In 1986 begon hij op de Oudegracht zijn salon ‘Haute Coiffure Philippe’. Op latere leeftijd bekwaamde hij zich onder begeleiding van John Noy in de schilderkunst. Bernard Tomlow was bij zijn afscheid en haalt herinneringen op aan een flamboyante Utrechter.

Op 15 augustus was ik op een bijzondere begrafenis in Domstede aan de Proostwetering. Mijn kapper, die ik kende als Philippe, inmiddels bijna 90 jaar, was overleden. Ook heb ik in het verleden een procedure voor Philippe gevoerd toen de verhuurder de huurovereenkomst van zijn kapperszaak aan de Oudegracht wilde beëindigen.

De begrafenis was stijlvol, in bloemenpracht, chansons en mooie verhalen. Philippe had het helemaal geregisseerd. Zijn man, Willem, verhaalde emotioneel over zijn huwelijk met deze bijzondere man. Twee totaal verschillende karakters, Philippe extravert en Willem ingetogen. Ik dacht meteen: “Les extrêmes se touchent”.

Tijdens de begrafenis werd door de vele foto’s duidelijk hoe Philippe in allerlei vormen genoot van het leven. Zijn basis was knippen. Als een Tina Turner toonde hij zijn kunsten in Parijs, Mexico, Londen, New York en zelfs Belgisch Congo. Vele toneelspelers, politici en filmsterren werden door hem geknipt. En één keer Ivo Opstelten, zo vertelde iemand. Ook knipte Philippe vroeger de bij het afscheid aanwezige Geert Wilders.

Uit de verhalen werd duidelijk dat Philippe af en toe geen makkelijke man was, relaties soms tijdelijk ‘on hold’ werden gezet, maar ook dat de betrokkenen het een eer vonden om in zijn omgeving te hebben mogen verkeren. Eén van de aanwezigen verwoordde het treffend met verwijzing naar Le Petit Prince: ‘L’essentiel est invisible pour les yeux’.

Philippe, geboren en getogen in Utrecht, liet zich niet intimideren toen hij al jong ontdekte dat hij niet op vrouwen viel, maar op mannen. Hij explodeerde in creativiteit in plaats van te imploderen en weg te kruipen. Hij hield van verkleedpartijen (Philippe maakte voor een balletgezelschap kostuums, hoeden en pruiken), koken en ontdekte het schilderen. John Noy was zijn leermeester en hij bewonderde Theo Mackaaij. Theo zat tijdens de begrafenis naast mij en wanneer de prachtige muziek gespeeld werd, completeerde Theo die mooie momenten door mee te neuriën.

“Dat Philippe op latere leeftijd als schilder zulk mooi werk maakte, was bijzonder”

Na afloop van de condoleance prees John Noy tegenover mij het schilderstalent van Philippe maar sprak ook van een man met een moeilijk karakter. “Hij stond graag voorop, voelde zich een prinsje en uit ervaring kan ik zeggen dat hij niet altijd een makkelijke man was om mee te gaan. Maar naast dat alles was hij een vakman die als kapper hele grote namen tot zijn klantenkring mocht rekenen. Dat Philippe op latere leeftijd als schilder zulk mooi werk maakte, was bijzonder. Hij vroeg voor zijn schilderijen altijd de hoofdprijs en het mooie was dat hij die er ook voor kreeg.”

Na al die bijzondere verhalen was de typering van Philippe zo ontzettend treffend: Philippe kwam niet binnen, maar op.

De begrafenis eindigde met het prachtige door Philippe gekozen lied van Jacques Brel – “La chanson des vieux amants”, een ode aan de liefde voor zijn Willem:

“Natuurlijk, we hebben onze onweders gekend

Twintig jaar liefde, dat is gekke liefde

Duizendmaal heb je je koffers gepakt

Duizendmaal heb ik mijn biezen gepakt

En ieder meubelstuk herinnert zich

In deze kamer zonder wieg

De uitbarstingen van de oude stormen

Niets lijkt meer op iets

Je bent de smaak van water vergeten

En ik die van verovering

Maar mijn geliefde

Mijn zachte, mijn tedere, mijn wonderbaarlijke geliefde

Vanaf de heldere dageraad tot aan het einde van de dag

Hou ik nog steeds van jou, je weet, ik hou van jou

Ik, ik ken allang al jouw tovertrucjes

Jij kent allang al mijn streken

Jij hebt me voor de valkuilen behoed

Ik raakte jou van tijd tot tijd kwijt

Natuurlijk had je ook enkele geliefden

Om de tijd te verdrijven

Om het lichaam te laten jubelen

Maar uiteindelijk

Hebben wij een groot talent

Om oud te zijn zonder volwassen te zijn Maar mijn geliefde

Mijn zachte, mijn tedere, mijn wonderbaarlijke geliefde

Vanaf de heldere dageraad tot aan het einde van de dag

Hou ik nog steeds van jou, je weet, ik hou van jou

En hoe meer de tijd ons doet voortslepen

Hoe meer de tijd ons kwelt

Maar is niet de ergste val voor geliefden

Het leven in vrede

Natuurlijk huil je wat minder snel

Ik word niet meer zo snel boos

We beschermen onze geheimen minder

We laten niet meer zoveel over aan het toeval

We laten ons niet meer meegaan met de stroom

Maar er is altijd de zoete oorlog

Maar mijn geliefde

Mijn zachte, mijn tedere, mijn wonderbaarlijke geliefde

Vanaf de heldere dageraad tot aan het einde van de dag

Hou ik nog steeds van jou, je weet, ik hou van jou”

Laat uw reactie achter

Reactie

10 reacties

  • John Noy. schreef:

    Mooi stuk Michael. Tja een bijzonder mens inderdaad. Prachtige verhalen en nooit saai. De dubbele gevoelens waren er. Ik zal hem missen.

  • Gerda Brugman schreef:

    Wat een mooi stuk geschreven voor een man die het leven geleefd heeft zoals hij dat wilde?

  • Wilma schreef:

    Zeer herkenbaar verhaal!
    Hartelijk dank Bernard Tomlow

  • Romana De Lorenzo schreef:

    Mooie extroverte overbuurman! Geweldige verhalen kom hij vertellen over zijn leven voor dat hij op de gracht kwam knippen!

  • Chris Van Loo schreef:

    Mooie markante man!

  • Geneviève Waldmann schreef:

    Mooie herinnering aan een bijzonder mens. Veel dank.

  • A.f. Raves schreef:

    Tot tranen toe bewogen,
    Ik droog ze nu, maar buig
    In eerbied en in stilte

  • Donate Klaarenbeek schreef:

    Wat fijn zo’n stuk te lezen over ‘mijn’ Flamboyante lieve buurman. Wat ga ik hem missen. Echt verdiend!
    Dank Bernard Tomlow voor deze mooie woorden.

  • Helma Wortelboer schreef:

    Het is verdrietig te lezen dat Philippe is overleden en de wereld weer een beetje minder kleurrijk is geworden. Philippe was mijn wonderkapper en ik genoot van zijn heerlijke verhalen. De kerstkaarten van zijn schilderijen heb ik nog en ook een heuse ‘Philippe’ , ik zal het koesteren. Mijn gedachten zijn bij Willem en ieder die hem lief heeft. Helma

  • Albert schreef:

    Ik heb hem leren kennen in de ‘wolkenkrabber’. Hij doorgrondde mij gelijk. Zonder enig gesprek kwam hij op mij af en zei : ” jij kunt niet anders leven dan vanuit je hart, alles doe je met je hart. Dat sloopt je, maar het maakt je een prachtig mens, een doorzetter, een eerlijk mens, een lief mens”. Naderhand volgden wij bij een gezamenlijke kennis van ons een cursus spaans. Het werd een cursus wijn drinken en babbelen. Hij kon ook verbaal bijna door de kroeg rollen met decadente medewerkers van het kabinet van de Burgemeester en politici. Het hele debacle rondom zijn kapperszaak heeft toch tot een overwinning geleid. Hij sprak altijd vol liefde over zijn partner, helaas heb ik hem heel lang niet meer gezien. Door zijn directheid en de kennis van zijn kunnen, vonden sommige mensen hem ‘niet makkelijk. Zelf heb ik dat altijd bijzonder in zijn persoonlijkheid gewaardeerd. De burgerlijkheid die ik in de ‘gay scene trof’ was beschamend. Die vertrapte Philippe met verve. En dat was heerlijk om te zien. Philippe , ook al hebben wij elkaar niet lang ontmoet, omdat ik genoeg had van de scene, ik zal toch terugdenken aan je met heel veel respect, en je geraas tegen het college, als zij in de kroeg rondliepen, over politieke issues, heb ik altijd met plezier aangehoord. Wat genoot ik daarvan als je weer bezig was, met het wassen van hun oren. Rust in Vrede. Je hebt veel voor de community betekent. Al was het maar om jezelf zichtbaar te maken, en je niet te laten vertrappen in een wereld vol deugmensen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *