De mooiste plek van de stad

Voor Philip Freriks was het in de Poelhekkestraat altijd koffietijd

Philip Freriks gaat voor De Nuk terug naar de plek waar hij is geboren en getogen. De Poelhekkestraat uit en je was in de weilanden, zag je de villa van de familie van Seumeren liggen. En keek je uit op de fabriek van Douwe Egberts. En dat laatste maakt dit voor Philip de mooiste plek van de stad. Die heerlijke koffiegeur die de straat kwam binnenwaaien.

Redactie

8 reacties

Reageren
  1. Nog steeds met plezier wonend in de Poelhekkestraat: Heerlijke koffiegeur (nu in mindere mate) is er nog steeds maar dankzij goede filteringen is neerdalend koffieroet op raamkozijnen 😬van toentertijd gelukkig verleden tijd…☺️

  2. Prachtig verhaal. Stemt een beetje melancholiek. Je voelt ook het verdwenen Utrecht, al is er nog veel over, waaronder die koffiegeur!

  3. Grappig. Heb ik nooit geweten. Wij woonden aan de andere kant van het Majellapark. Op de MULO had ik een schoolvriendin die in de Poelhekkestraat woonde, Ina Tas. Ook woonde daar de familie Tempels.

  4. Had een vriendin in de Poelhekkestraat , en woonde zelf in het Thomas a Kempisplantsoen ,opgegroeid met de koffiegeur van Douwe Egberts , en ook toen de bloemenveiling daar ook was .En het mooie huis van de fam van Seumeren .Onbezorgd opgegroeid, toen het nog niet zo druk was als nu .Je kon niet met je auto de Catesiusweg oprijden ,omdat daar een heel klein tunneltje was ,het zijn leuke herinneringen ,iedereen kon elkaar van de lagere school of de Spinoza Mulo .

  5. En voor degene, die deze straat ook zo prachtig vindt, ons huis op nummer 20 is te koop en ook heel even in beeld in deze opname.

  6. Ik woonde aan de overkant van de Vleutenseweg in de straat ‘met het poortje’, de Priokstraat. Liep met mijn hond geregeld door het Majellapark en door de Poelhekkestraat weer richting huis.
    Onze huisarts, Dane, woonde daar ook. De geur van Douwe Egberts vond ik altijd heerlijk.
    Die geur roken we ook over de Hoge Brug in het volkstuincomplex waar mijn vader verwoed spitte, snoeide en zaadjes plantte. De witte margrieten hadden vaak zwarte spikkeltjes en die werden dan weer veroorzaakt door de Pegus. Waar toen de tuintjes lagen, bevindt zich nu Parkwijk. Het lijkt allemaal wel honderd jaar geleden …
    Marianne van Leeuwen (nu Miltenburg)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *