Onze columnisten

Lekker een patatje halen 

Arnold Karskens ken ik uit de tijd dat we bij mij thuis met een groepje journalisten spraken over oprichting van een links zondagsblad. Volgens de meesten van ons (ik twijfelde) was er duidelijk behoefte aan zo’n krant.  

Na twee vergaderingen wisten we het zeker: kansloos. Geen geld, geen distributiekanaal, uitsluitend wat mensen die graag linkse stukjes wilden schrijven en dachten dat lezers daarop zaten te wachten.  

Karstens werd oorlogscorrespondent, onverschrokken en alom gewaardeerd, tot hij wel heel rechts en mopperig begon te worden. Nu is hij de baas van Ongehoord Nederland (ON), volgens de eigen website een omroep voor mensen met lef en een rechte rug. Elke dinsdag en donderdag verzorgt ON van kwart over twaalf op Nederland 1 het ‘lunchprogramma’ Ongehoord Nieuws.  ON kreeg al twee keer een boete wegens het verstrekken van onjuiste informatie en het niet toepassen van hoor en wederhoor, iets wat de andere omroepen altijd wel zouden doen. Een derde sanctie hangt in de lucht. Aanleiding is het onderdeel over racisme in de uitzending van 15 september. Via een advocaat kwamen er tweeduizend klachten over binnen.  

Oud-journaliste, thans NPO-ombudsman Margo Smit analyseerde het item en kwam tot een vernietigende conclusie. NPO-voorzitter Frederiek Leeflang verklaarde dat de grens van de Mediawet was bereikt omdat het programma zou aanzetten tot haat en geweld. Dankzij NPO Plus kun je het programma van 15 september nu nog zien. Word je door het racisme-onderdeel aangezet tot haat en geweld? Ik niet.  

Het item was opgehangen aan een ruzie in de bonte politieke familie van Sylvana Simons. ‘Zie je nou wel’, zo was ongeveer de stelling, ‘als mensen van allerlei kleur met elkaar op de vuist gaan, dan is racisme niet iets van uitsluitend blanken, maar een universeel verschijnsel.’  Het is bewijsvoering van de koude grond. Net alsof alle ruzies met huidskleur te maken hebben. 

In een internetfilmpje van ongeveer tien seconden zien we hoe zwarte mensen in een smal straatje een paar witte mensen afrossen. Toelichting ontbreekt. Is het racisme? Is het een afrekening? We komen het niet te weten.  Wat nog meer? Presentatrice Raisa Blommestijn gebruikt een paar keer het woord ‘neger’. Provocerend en kinderachtig. 

Alle mensen aan de lange tafel van Ongehoord Nieuws keurden racisme af. Bij ON letten ze helemaal niet op kleur, werd er nog aan toegevoegd.  Als het er eigenlijke om te doen was Sylvana Simons en haar clubje af te branden (en dat denk ik), doe het dan beter. 

Van sommige politieke partijen, de NPO en de meeste andere omroepen moet Ongehoord Nederland verdwijnen. Want ON verspreidt in hun ogen gevaarlijk gif.  

Maar ja, we leven in een landje van vrijheid van meningsuiting, dus zo één, twee drie gaat dat niet. Met het oog op dit stukje keek ik naar een stuk of wat uitzendingen van ON, en inderdaad , het is soms bizar wat ze daar verkondigen en suggereren. ON schurkt aan tegen Forum voor Democratie, met dezelfde stokpaardjes zoals stikstof bestaat niet, oversterfte, boeren zijn helden, grenzen dicht, regering liegt en bedriegt, etc.  

Raisa Blommenstein (vorig jaar gepromoveerd in de rechtsfilosofie) is zeer bedreven om via vragen in de sfeer van ‘is het niet zo dat?…’ haar gasten tot steeds stelliger uitspraken te verleiden. En als Eva Vlaardingerbroek (eveneens een piepjonge gepromoveerde juriste) meedoet ontstaat er een sfeer waarin iedereen vol op het orgel gaat.  Alles bij elkaar houdt Ongehoord Nieuws beter de aandacht vast dan de meeste praatprogramma’s, met altijd dezelfde gasten met hun meninkjes van niks. 

De publieke omroep wordt voornamelijk betaald uit belastinggeld, is dus van ons allemaal, en daarom zou iedereen er zijn zegje mogen doen, ook al zijn het rare zegjes. Als iemand echt over de schreef gaat dan corrigeert de rechter dat wel. Dat vind ik. Maar het is duidelijk dat niet iedereen er zo over denkt. Het is wijdverbreid: luidruchtige, zure types willen ons voorschrijven wat wel en niet mag en hoe we over iets moeten denken. 

Zo, ’t stukje is klaar. Even naar de snackbar. Lekker een patatje halen. Of zou dat ook niet meer mogen? 

—- 

Dick Franssen

Dick Fransen was jarenlang gerenommeerd verslaggever bij het Utrechts Nieuwsblad. De afgelopen achttien jaar was hij als hoofdredacteur de drijvende kracht achter de Binnenstadskrant. Begin 2020 nam hij afscheid van deze krant.

6 reacties

Reageren
  1. Je bent pas een goede accountant als je een sterke Professioneel Kritische Instelling hebt. Niet de wet- of regelgeving is bepalend voor het resultaat, maar die onderzoekende en vragen stellende houding. Is dat wel zo? Dat kan bij een opdrachtgever schuren. Ooit kreeg ik 24 uur om mijn mening bij te stellen, mijn antwoord was daar heb ik zelfs geen 5 minuten voor nodig; nee.

    In een media landschap waar van een zeer sterke, vaak eenzijdige, groepsdruk sprake is, schuurt dat nog veel harder. De publieke omroepen zijn bepaald niet sterk in hun Professioneel Kritische Instelling. Allerlei alarm- en pressie groepen krijgen volop het podium om niet te bewijzen standpunten aan de orde te stellen. Of om uit te dragen dat alle mensen in Nederland zich dienen te gedragen zoals zij doen. De groepsdruk van de oude kerkelijke organisaties valt er bij in het niet.

    Goed dat je dit aan de orde stelt Dick. Vanuit die groepsdruk objectief kijken naar Ongehoord Nederland, dat alle heilige huisjes betwist, is blijkbaar zelfs de ombudsvrouw te veel van het goede.

  2. De uitzendingen van ON zitten altijd vol kwaadaardige insinuaties, zijn zeer eenzijdig een spreekbuis voor Forum. Als jou dat niet stoort, dan ben ik blij dat je weg bent bij het AD, Dick!

  3. @E. van H.

    Ik ben lang geleden gestopt met het kijken naar alle praatprogramma’s. Kwaadaardige insinuaties zijn daarin het meest favoriete item. Neem het consequent belachelijk maken van mensen die in een God geloven door Pauw. Nog nooit heeft enig journalist of media ombudspersoon daar enige aandacht aan besteed.
    Het is strijk en zet om in die programma’s andersdenkenden als dom, idioot, gevaarlijk voor de toekomst e.d. weg te zetten. Amateurs aan tafel worden gevraagd om hun mening te geven over alles waar zij geen verstand, maar slechts een mening over hebben.

    Opinies zijn géén journalistiek E. van H. Met hun gedrag en cultuur heeft de TV journalistiek dat er wel van gemaakt. Je dat pas realiseren als er iemand in een andere pot pist, getuigt van grootschalig exclusief denken.

    Als die andere praatprogramma’s opinieprogramma’s zijn, en dat zijn ze, dan mag Ongehoord Nederland dat ook zijn. Normen en waarden zijn altijd wederkerig, nooit eenzijdig. Door de hetze van Pauw tegen gelovigen weet niemand dat meer. Lees daarom wat Dr. Feike Boerwinkel van Kerk en Wereld daar al in 1966 over schreef. Blameer u zelf niet meer en schrijf nooit meer van dit soort domme commentaren:

    Inclusief denken
    Niets is moeilijker dan een oude denkwijze, een oud denkpatroon op te geven en zich een nieuwe wijze van denken eigen te maken. Toch is dit het eerste dat moet gebeuren. Dit omzetten van ons denken, dit om-denken, gaat aan een nieuw handelen vooraf.1) Daarom kan niet voldoende nadruk worden gelegd op de primaire noodzaak van een ander denken.
    Tegenover het oude antagonistische, exclusieve denken zou ik als adequaat antwoord op de totaal veranderde situatie willen stellen: een nieuw inclusief denken.
    Daaronder versta ik een denken, dat er principieel van uit gaat dat mijn heil (geluk, leven, welvaart) niet verkregen wordt ten koste van of zonder de ander, maar dat het alleen verkregen kan worden als ik tegelijk het heil van de ander beoog en bevorder.
    Deze uitspraak is niet idealistisch, maar realistisch. De bedoeling is niet dat het edeler of mooier is om het heil van de ander te bevorderen, maar dat het verstandiger is. En dat het daarom niet onedel en laag is om alleen voor eigen heil en welvaart te werken, maar dwaas.

    Dr. F. Boerwinkel, Inclusief denken, Een andere tijd vraagt een ander denken, 1966, uitgever Paul Brand.

    1) Dit betekent niet, dat men eerst met een nieuw denken klaar moet zijn, voor men tot nieuw handelen kan komen. Dit is een voortdurende wisselwerking: elk begin van nieuw handelen versterkt ook weer een nieuw denken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *