In Memoriam

Ad Jenner (1953-2024): Veelzijdig rocker en beeldhouwer

Hij hangt loom tegen de Gaardbrug aan, zijn rechterbeen in een hoek op een tussenreling, zijn linkerbeen schuin naar achteren, de rechterarm gebogen op de bovenleuning, zijn hoofd in de geheven linkerarm. Sinds 2 september 2020 staat hij daar, vlak naast Café de Postillon, de Baliekluiver, starend in het water van de Oudegracht. In de stilte die hem eigen is, is hij onderdeel geworden van het straatbeeld op een van de mooiste plekken van het middeleeuwse centrum. Mensen lopen er achteloos voorbij. Toch is het goed om te denken aan zijn schepper. Het beeld van de typische Utrechtse stadsfiguur is van Ad Jenner. In de morgen van zaterdag 9 maart is hij overleden.  

Jenner werd geboren op 11 mei 1953, als een van de acht kinderen uit een goed katholiek gezin. Vader was lasser, maar ook uitvinder. Hij kreeg een octrooi op zijn naam voor een soort pasta die het lassen van staal op aluminium mogelijk maakte. Het waren materialen waar zijn zoon later als beeldend kunstenaar veelvuldig mee werkte.  

Het lag in de lijn dat Ad eerst naar de LTS ging. Hij leerde instrumenten maken met fijnmetaal. Het was het begin van een langdurige artistieke ontdekkingsreis vol veelzijdigheid. Twee jaar bracht hij door bij Artibus, ging er bezig met monumentale vormgeving. Hij stapte over naar de Vakschool voor Goud- en Zilversmid in Schoonhoven. De vorming werd completer op de Rietveld Academie waar hij zijn talent als beeldhouwer ontplooide. Tussen dit alles door stichtte hij met broer Fred een eigen Jennerband, opgericht in 1970. Ad was een begenadigd gitarist, geliefd bij de dames. Ze brachten het tot het voorprogramma van Japan, met David Sylvian. Het Goede Doel stond later in het voorprogramma van de Jenners. Het stopte in 1982, toen Ad afstudeerde op de Rietveld.  

Met zijn studievriend Laurens van Rens richtte Ad het ontwerpbureau Jenner van Rens op. Ze maakten sierlijke industriëkele producten als vazen, dienbladen en horloges. De verkoop deden ze zelf.  

In 1987 volgde een nieuwe wending: Ad begon zich toe te leggen op vrij beeldhouwwerk.  Hij noemde het ‘lyrisch-abstract’, met figuratie als basis. Elk beeld was een reis, een onderzoek, waarin de mens en zijn omgeving centraal stond. Wat de beelden gemeen hebben is een heel eigen robuustheid. Hoogtepunt werd een expositie in Bielefeld in 1992, samen met het werk van de Italiaan Marino Marini (1901-1980). Ad hield intens van zijn werk. Het is goed te zien op zijn facebookpagina – platform van liefdewerk.  

Zes jaar lang droeg hij zijn kunstzinnige vermogens over als docent tekenen en muziek op het Anna van Rijn College in Nieuwegein. Na 2009 ging hij met KOS, de stichting Kunstlicht op Straat de slag met een project Community Art in de Staatsliedenbuurt. De wijk werd er aanzienlijk door opgefleurd, opgetild naar de 21ste eeuw. 

Jenners maatschappelijke betrokkenheid resulteerde in 2013 in zijn expositie Onmacht in het Nederland Volksmuseum, Wijk C. Hij maakte een kooi als symbool voor macht en hebzucht waar mensen overal de dupe van worden.  

Als beeldend kunstenaar had hij ook een fascinatie voor natuurlijke beweging, de energie van zon en wind. Het resulteerde in 2017 in zijn Zonnebeeld, een installatie met transparante bladen van perspex, aluminium en polycarbonaat die zich als een bloem ontvouwen. Jenner wilde er een groeiproces mee tonen. Op Youtube is er een film van te zien: Statue in Motion.  

De Baliekluiver was een project van lange adem. De typische relinghanger, wachtend op een klus aan een werf, was getekend terecht gekomen op een etiket van een van de kruidenbitters van de familie De Rijk, bekend van de Zes Vaatjes. Er moest beslist een beeld van komen, bedachten ze rond 1997. Ad Jenner maakte een voorbeeld. Het werd geprezen door beeldhouwer Pieter d’Hont, vlak voor diens heengaan. Er was het nodige te doen over de financiering en de locatie. Een van Jenners vroegere schoolgenoten was Frans van Seumeren, de latere weldoener van FC Utrecht. Met zijn vrouw Gonnie schonk hij een bedrag. Er was sprake van de Stadhuisbrug, maar het werd de Gaardbrug. Ad was 67 bij de inwijding. Het was zijn eerste Utrechtse project in de openbare ruimte, nadat er eerder al beelden van hem kwamen in Tel Aviv, Rotterdam en Giethoorn. 

Bij zijn overlijden memoreerde Marcel Gieling ook Jenners beelden op de begraafplaats Sint Barbara. Een daarvan is het grafmonument voor Lonieke Casteleijn: naakte vrouw, gebogen over een aardbol. Het is de verbeelding van de Egyptische godin Noet, waakster over de nacht. 

De Baliekluiver is misschien wel de mooiste plek om bloemen te leggen voor Ad Jenner.   

Werk van Ad Jenner staat bij Utrechters in huis. Hier ‘Broer en Zus’ een bronzen beeldje, uit 1991. Ad maakte het, in opdracht voor onze medewerker Cees Grimbergen. Het heeft al 33 jaar een plek in zijn huis. Het verbeeldt de kinderen van Cees, Lotte en Daan. De oudste is bijna
drie jaar, de jongste vijf maanden oud.

Laat uw reactie achter

Reactie

11 reacties

  • Fred Wittenberg schreef:

    Mooi geschreven Jeroen. Ik kende hem uit De Zes Vaatjes. Heb vele uren met hem over kunst en het leven gepraat. Ik mis eigenlijk wel een beetje de triestheid in jouw verhaal over hem. Het ging al jaren niet zo goed met hem.

  • Thijs de Melker schreef:

    Triestigheid is alom, gelukkig wordt dat nu juist eens niét benoemd en de ware zaken breed uiteengezet. Mooi geschreven Jeroen! Waarvoor dank.

  • Betty Kosterman schreef:

    Ik ken Ad al jaren. Mooi om te lezen dat hij zo’n rijke carrière als fijnbesnaard kunstenaar op zijn conto heeft. Hij wordt gemist!

  • Joost van Waert schreef:

    Aan de Ridderhofstad nr 4 zit een door Ad gemaakte bronzen plaquette ter nagedachtenis aan clavecimbelbouwer Walter Vermeulen, die hier van 1981 tot 2015 woonde en werkte.

  • Fred Nuwenhuis schreef:

    Dank, Jeroen mooi stuk over een unieke man, blij hem gekend te hebben en nog steeds dankbaar voor zijn beeld de Baliekluiver.

  • Jos Stelling schreef:

    Hoe vaker ik langs de baliekluiver loop (en dat is nogal wat) hoe leuker en mooier ik hem vind.
    Vervelend is wel dat hij op mijn plekje staat.

  • Rian schreef:

    Wat fijn om dit te lezen over Ad. Ik heb les gehad van zijn zijn ateliergenote, en ook wel eens van hem. Hij gaf mijn kinderen les. Techniek, trouwens. Hij deed inderdaad ook mee aan de muziekavonden. Hij ruste in vrede. Sterkte voor zijn zoon en zijn dochter.

  • Hans Boosman schreef:

    Prachtig stuk Jeroen. Fijn dat de veelzijdigheid van Ad zo wordt benadrukt. Koester alle muzikale herinneringen die ik met ‘m had.

  • Sylvia van Eekeren schreef:

    Vandaag hebben Hans en ik op een bijzonder wijze afscheid van Ad genomen. Een afscheid zo passend bij hem. Wij zullen moeten wennen en vooral Hans, aan het feit dat we hem niet meer zullen zien en spreken maar er zijn herinneringen genoeg om hem levend te houden in hart en hoofd. Zijn kunst is alom in ons huis aanwezig, een fijne nalatenschap die wij koesteren. Een speciale man is niet meer🙏💔 Hans en Sylvia

  • Willem Zwaard schreef:

    Helaas heb ik Ad maar zijdelings gekend. Wel via zijn broer en familie waarmee ik warme contacten heb. Juist hen condoleer ik van harte met dit verlies en wens hen sterkte.
    Mooi ook dit prachtig geschreven In Memoriam, waarmee we Ad toch telkens uit de vergetelheid kunnen lezen. Zoals met zijn ‘Baliekluiver’ met eeuwigheidswaarde. Een beeldje van hem dat ik al 40 jaar bezit, krijgt de komende tijd een ereplaats in mijn woning.
    Willem Zwaard

  • Frits Stoop schreef:

    Van af de academie 53jaar vriendschap en nooit een saai moment er was altijd een aanleiding om muziek te maken of over een beeldend onderwerp te spreken. Wij gaan je missen even bellen kan niet meer.denk met mooie herinnering aan ons avontuurlijk leven. Zal moeilijk zijn Alie en Frits.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *