Top 10 fictie:
- De dichter en de duivel / Lieke Marsman
- De kreeftenvrouwen / Beatrix Gerstberger
- Yesteryear / Caro Claire Burke
- Gran Paradiso / Josine Pieters
- Aan het einde van de oorlog / Bert Natter
- De brievenbezorgster van Puglia / Francesca Giannone
- De zeepmaakster van Salento / Francesca Giannone
- Al het blauw van de hemel / Mélissa da Costa
- Lázár / Nelio Biedermann
- Contrapposto / Dave Eggers
Top 10 non-fictie:
- Murdoku – terug in de tijd / Manuel Garand
- De auto, de geit en de wiskunde / Jan Beuving en Ionica Smeets
- Murdle / G.T. Karber
- Regime change / Maggie Haberman en Jonathan Swan
- Het cozy puzzelboek voor ontspannen zomerdagen / Bente van de Wouw
- Vastpakken is het nieuwe loslaten / Roos Woltering
- Alle geschiedenis ooit – Europa / diverse auteurs
- Het droompad / Twan Huys
- Het grote ontprikkelboek / Brankele Frank
- Een haas in huis / Chloe Dalton
BROESE TIP
Aldus de Doden, Doireann Ní Ghríofa
Geschreven door
Na het succes van haar debuutroman Een geest in de keel een aantal jaar geleden, is deze zomer de langverwachte tweede roman van de Ierse schrijfster Doireann Ní Ghríofa verschenen. Net als in haar eerste roman smelt Ní Ghríofa het verleden en het heden, feit en fictie tot een naadloos geheel in Aldus de doden. De hoofdpersoon van het verhaal is een schrijfster die geobsedeerd raakt met een voormalige psychiatrische inrichting voor vrouwen in Cork, de stad waar ze zelf ook woont. Het instituut is al tientallen jaren gesloten; de oude gebouwen van het instituut zullen binnenkort worden omgebouwd tot luxe appartementen.
De hoofdpersoon (ook wel ‘Lezer’ genoemd in het boek) neemt je mee naar een archief, waar de patiëntendossiers van de inrichting in te zien zijn. Zo komen we bij Dr. Lucia Strangman. In de victoriaanse tijd werd zij de eerste vrouwelijke arts van het instituut. Haar beschrijvingen van de patiënten geven je een idee van hoe geestesziekten in die tijd werden beschreven en behandeld. Ondanks dit zware onderwerp is het een verfrissend boek: Ní Ghríofa combineert archiefmateriaal zoals foto’s en brieven, maar voegt ook gedichten toe aan de observaties van Dr. Strangman. Soms leest het boek zelfs als een spookverhaal, de hoofdpersoon dwaalt op verschillende momenten in het verhaal rond door de verlaten gebouwen, dit zorgt voor een meeslepende en gothic sfeer.
Aldus de doden is een aangrijpend verhaal, dat een knap tijdsbeeld schetst van Ierland rond 1900. De koloniale overheersing van Groot-Brittannië in Ierland en de Ierse burgeroorlog komen uitgebreid aan bod, de impact die deze gebeurtenissen op de patiënten en medewerkers van Cork District Lunatic Asylum hebben, is enorm. Hun verhalen bleven mij lang bij nadat ik het boek al had uitgelezen. Aldus de doden is een melancholisch en indrukwekkend verhaal, uniek en associatief. Ní Ghríofa vraagt de lezers van dit verhaal of het verleden van zo’n veelbewogen plek als deze ooit tot rust zal kunnen komen. (Rozemond Natter)
