Patrick van Bergen: ‘Ik reken op de echte Utrechter’

Bij Color Utrecht  op de Catharijnesingel kreeg hij veel fotowerk te doen voor Utrechtse musea, lokale kunstenaars en andere partijen. Het was een aangenaam wereldje voor Patrick van Bergen. Na de verkoop van het familiebedrijf begon hij bij het Oekraïneloket van de IND. Nu staat hij elfde op de lijst van de VVD voor de gemeenteraad.

‘Utrechtser dan ik bestaat bijna niet,’ zegt hij met een glimlach op het terras van Orloff. Patrick Franciscus Reinier van Bergen (1969) woonde in zijn eerste jaren op de Oudegracht, een paar huizen voorbij het NV-Huis, het latere Tivoli, nu Union House. Vader Klaas had er een fotostudio in een werfkelder. Zijn grootouders hadden er een groothandel in leer,  rubber en schoenmakers artikelen.

Met het fotobedrijf verhuisden ze naar de Catharijnesingel. Patrick woonde tot zijn 19-de boven Color. Als scholier kwam hij veel op het Ledig Erf, dichtbij huis. Zijn tijd als student geschiedenis beleefde hij in Lombok, een studentenhuis in de JP Coenstraat. Nu heeft hij een koophuis in de Hartingstraat, op het oude AZU terrein, achter de Catharijnesingel. ‘Ik ben echt een jongen van de binnenstad,’ benadrukt hij nog maar eens.

Hij studeerde af op de geschiedenis van het interbellum, maar deed daar verder niets mee. De oude Klaas was nogal dominant, oordeelde dat zoonlief ‘wel uitgespeeld’ was en vroeg hem om op termijn het familiebedrijf over te nemen. De digitalisering van de fotografie was begonnen, Klaas was niet zo technisch, dus liet dat graag over aan zijn zoon. De opdrachten kwamen van het Centraal Museum, het Catharijneconvent, het Spoorwegmuseum, maar ook van de Jaarbeurs, de Spoorwegen en de gemeente Utrecht. Allemaal kregen ze fotowerk van hoge kwaliteit.

‘Iedereen kwam aan de balie. Van Jaap van de Klomp tot Jackie Sleper’

Het droeg sterk bij tot Van Bergens inzicht in de cultuur van de stad, ook omdat hij veel HKU-studenten fotografie begeleidde bij hun afstuderen. Er kwamen veel kunstenaars binnen. Plezierige herinnering: ‘Mensen als Kees Wennekendonk, Jaap van de Klomp, Jackie Sleper, John Noy, echte Utrechtse kunstenaars. Dat was het gezelligst. Iedereen kwam aan de balie.’

Vlak voor het uitbreken van corona ging het minder hosanna met de zaak. Het Beeldgebouw, een gelijksoortig bedrijf uit Rotterdam deed een bod op Color. Patrick van Bergen ging akkoord. ‘Het was meer geluk, dan wijsheid,’ zegt hij. Voor het hele midden- en kleinbedrijf brak een heel moeilijke periode aan. Persoonlijk beleefde Patrick het verlies van zijn moeder, de herfst van 2022 en Klaas, najaar van 2025.

Met het einde van Color kwam een gemis aan zingeving op. Van Bergen wilde iets terug doen voor de maatschappij en de stad. Na het uitbreken van de oorlog in Oekraïne ging hij in Amsterdam aan de slag bij de Oekraïneafdeling van de IND als Medewerker Behandelen en Verwerken. ‘Ineens was ik rijksambtenaar, in plaats van ondernemer.’

Hij had geen moeite met de aanpassing. ‘Als er ijs lag kon ik gaan schaatsen, toen we de zaak nog hadden. Nu heb ik een baas, maar ook het voordeel dat ik niet op maandagavond moet overwerken in de boekhouding.’

Hij trekt even een vies gezicht. Dan weer, met een glimlach:’Daar komt bij dat het IND-kanoor sinds 1 januari 2026 is verhuisd naar de Atoomweg, dus kan ik in eigen stad werken, in plaats van Amsterdam.

De aard van het werk is niet veranderd. Hij beoordeelt of Oekraïners recht hebben op tijdelijke bescherming. In het positieve geval geeft hij ze een sticker in hun paspoort, hebben ze het recht op leefgeld en kunnen ze gaan werken. Zo niet, dan geeft hij een afwijzing en kunnen ze nog in beroep.

Hij legt uit: ‘Het simpelste voorbeeld: ze moeten echt gevlucht zijn voor de oorlog. Als je voor de oorlog al in de EU, in landen als Polen en Roemenië werkte, heb je geen recht op bescherming. Het merendeel krijgt wel bescherming. Meer dan 95 procent en dat verdienen ze ook gewoon. Een afwijzing is zeldzaam.’

Duizenden heeft hij er inmiddels geholpen, sinds mei 2022. ‘Sterker: het merendeel van de collega’s is inmiddels Oekraïens – allemaal op de Atoomweg. Zelensky heeft gezegd dat mannen tot 23 het land mogen verlaten. Dat merk ik. Er komen er nog 300 per week binnen. Er zijn inmiddels 140.000 Oekraïense vluchtelingen in heel Nederland.’

‘Als je met gewetensbezwaren zit, moet je dit werk niet doen’

Grote druk voelt hij zelf niet. ‘Nee. De belasting is prima te doen. Weet je: als je iemand afwijst, moet je iemand iets vreselijks vertellen. De eerste keer is dat heel vreselijk, iemand teleurstellen. Maar je voert een wet uit. Als je met gewetensbezwaren zit, moet je dit werk niet doen. Ze gaan vaak weer naar Polen, ook geen drama. Je stuurt ze niet de oorlog in.’

Er was ook nog tijd over voor de lokale VVD. ‘Precies. Ik kom uit een ondernemersfamilie, dus ik ben opgegroeid met een VVD-lepel in mijn mond. Mijn oma heeft D’66 nog overwogen. Mijn opa vond dat geen goed idee.’

Hij noemt zichzelf ‘een paarse VVD-er’. Hij had twee bezwaren. ‘Een: de VVD wilde met de PVV samenwerken. Daar was ik niet zo van, dat keurde ik af. Twee: het Groen Links-beleid van Lot van Hooijdonk. Ik kon op de bank blijven zitten, maar ook lid worden en proberen wat te veranderen. Ik heb me in de zomer van 2025 aangemeld. Niet om even een jaar lid te zijn. Dan maar all the way!’

‘Ik doe er alles voor om met voorkeursstemmen in de raad terecht te komen’

Als aspirant raadslid noemt hij gretig zijn sterke punten. ‘Ik ben een echte Utrechter, weet wat er in de stad speelt. Ik ken de kleine ergernissen over de rotonde bij de ’t Goylaan en de rotonde bij de Maliebaan. Ik ben jarenlang ondernemer geweest. Ik weet waar MKB-ers tegen aan lopen. Veel regels. Tegelijk zeggen dat het door de ondernemers een bruisende stad is en veel Utrechters er hun brood mee verdienen, dus moet je dat koesteren. En dan gaat het niet over Bol.com, maar de juwelier Van Bruggen op het Oudkerkhof en de paardenslager Van Beek op de Kanaalstraat. Ik ga daar lekker paardenworst halen, als ze nog warm zijn. Als kandidaats raadslid heb ik al twee verkiezingsdebatten gedaan. In het postkantoor Neude over participatie en ongedocumenteerden en bij Berenschot over asiel en migratievraagstukken. Ik ben ook nog altijd actief bij Kampong. Ik heb er mijn hele leven gehockeyd, was manager van Heren 1. Ik ben vicevoorzitter geweest onder wijlen Jan Hagen, een grote inspirator. Ik maak voor de verkiezingen een podcast over sport in Utrecht. En verder doe ik het ouderwetse handwerk, flyeren.’

De VVD telt nu vijf raadsleden. Wat zijn de kansen? ‘Ik hoop dat we D66 kunnen losweken van   GroenLinks/PvdA en samen met het CDA erbij een coalitie kunnen vormen.’

Het maakt hem niet uit dat migratie minder aan bod komt. ‘Nee. Het gaat om het eerlijke verhaal. Over betaald parkeren in Vleuten-De Meern, over de woningbouw, de verhoging van de OZB om gaten te dichten. Utrecht heeft in een paar jaar tijd 40 procent meer ambtenaren aangenomen. Dat moet toch betaald worden, maar dan moet je niet in Vleuten-de Meern parkeergeld gaan innen. Dan kun je beter een goed personeelsbeleid voeren en niet zoveel mensen aannemen en zorgen dat het ziekteverzuim naar beneden gaat. Ik ben verder blij met de komst van het Letterkundig Museum. Dat zorgt voor een hoge kwaliteit aan toeristen in plaats van vrijgezellenfeesten Dan wordt het  geen zuippartij in de binnenstad;  Het beleid moet zorgvuldig zijn.’

Als elfde op de lijst weegt Van Bergen zijn kansen. ‘Ik denk dat die niet zo groot zijn, maar ik doe er alles voor om met voorkeursstemmen in de raad terecht te komen. Dus ik reken op de echte Utrechter.’