Jeroen Wielaert opent archief van meer dan 40 jaar popfotografie

Het begon in de vroege jaren tachtig. Als muziekliefhebber en amateur fotograaf mengde Jeroen Wielaert zich tussen de bewegende meutes voor de poppodia. Het begon bij de Rolling Stones in de Rotterdamse Kuip, de zomer van 1982. In de herfst kon hij in Utrecht dichtbij Herman Brood komen. In 1983 trok hij naar Brussel om David Bowie te zien. Als omroepjournalist kreeg Jeroen later betere toegang voor de podia. Door de jaren heen groeide het uit tot een omvangrijk archief met veel nog nooit vertoonde foto’s.

Een selectie daaruit is van dinsdag 7 tot en met zondag 12 april te zien in Galerie Niek Waterbolk in de Schoutenstraat. Dagelijks open van 13.00 tot rond 18.00.

Dinsdag 7 april rond 16.30 interview over het werk door schrijver Patrick Bakkenes. Woensdag 8 april speech van (pop)fotograaf Paul Bergen en muziek van Fay Lovsky. In de dagen erna Onstage met Utrechtse fenomenen.

Hieronder een selectie van Jeroen’s favoriete foto’s.

Mick Jagger

‘In de Kuip speelden de Stones drie keer, begin juni 1982. Het was hun glorieuze comeback met het album Tattoo You. Ik was er twee dagen. Op de eerste dag zag ik dat Mick en Keith een paar keer de zijkant van het podium op renden en daar even stil hielden. Dus die plek zocht ik de tweede dag op. Zo kwam ik vlak voor Mick te staan met mijn Praktika spiegelreflexcamera. In Keulen maakte ik een paar weken later een hele mooie van Keith tijdens het spelen van Black Limousine. Ook te zien op de expositie – de Stonesmuur.’

Herman Brood

‘Het was in november 1982, als ik het me goed herinner in de Vrije Vloer. Ik kon me heel vrij bewegen, dichtbij het Idool zelf. Dat kon toen gewoon nog. Aan de zijkant van het podium stond ik vlakbij Herman. Ik maakte een hele reeks. Deze is de meest intense, met zijn ontblote bovenlijf vol glimmend zweet, zijn gelaatsuitdrukking bij het zingen, zijn handen over de toetsen. Dit soort houdingen zijn essentiëel voor veel van mijn foto’s. Herman is een van de dode sterren. Deze foto toont hem in de kracht van zijn loopbaan.’

Johnny van Doorn

‘Een van mijn jeugdhelden: Johnny the Selfkicker uit Arnhem. Geen muzikant, maar als podiumdichter toch ook een soort popster, met hilarische gedichten als De Magistrale Stralende Zon. Dit was een ontspannen moment bij een Utrechts optreden van Johnny in 1983.’

David Bowie

‘Het was in Vorst Nationaal, een mooie zaal in Brussel. Het was het begin van Bowie’s Serious Moonlight Tour, mei 1983, de promotie van het album Let’s Dance. Die avond was een van de enige keren dat hij ook een legendarisch ouder nummer als Wild is the Wind zong. Ik stond op tien meter van hem vandaan, tussen de bewegende menigte. Toen was het nog fotograferen met analoge rolletjes. Van de 36 opnamen waren er 25 bewogen. Dit is een geslaagde, weer zo’n fraai moment, de goede houding. Ik geloof dat hij daar net ‘serious moonlight’ zong.’

Ellen ten Damme

‘In september 2009 werd het 400-jarig verbond tussen Nederland en New York gevierd met het festival Hudson 400, ter nagedachtenisvan de ontdekking van Manhattan, 1609. Oerol en De Parade werkten voor een keer samen op het Governors Island, een voormalig militair bolwerk in de rivier tegenover de wolkenkrabbers, vlakbij de Brooklyn Bridge. Ellen ten Damme was een van de Nederlandse sterren die optraden. Het was een winderige avond. Ook op deze foto zie je de intensiteit van het spel.’

Kyteman

‘Colin Benders was hot met zijn hiphop-orkest. In 2009 begon zijn grote bekendheid en stond hij voor het eerst op Pinkpop, nog in de tent. Deze is van 2012, toen hij met een 50-koppig orkest op het hoofdpodium speelde. Dit is typisch Colin, de diep geconcentreerde dirigent van zijn eigencomposities. Alweer een goede houding, in apart licht.

Blaudzun

‘Dit is de meest recente. Van Blaudzun had ik een foto, gemaakt op Oerol, maar die was niet bijzonder genoeg voor de expositie. Toch vond ik dat hij er wel bij moest. Gelukkig werd onlangs in Le:en de biografie gepresenteerd die Ronald Giphart over hem schreef. Daarbij trad hij ook op. Het decor en de rode lampen droegen bij tot een bijzondere foto van de man in het zwart.’