Elke werkdag, al 72 weken, staan demonstranten stil op de Neude in Utrecht van 8.30 tot 9.30, om aandacht voor mensenrechten en het geweld in Gaza en de Westbank. Volgens hen is Nederland daar soms indirect bij betrokken.
Eerder stonden ze met portretten van omgekomen Palestijnse kinderen. Later kwamen daar ook journalisten bij die doelbewust door het Israëlische leger zijn uitgeschakeld. Tekstborden roepen op tot actie van het Internationaal Strafhof en besteden aandacht aan conflicten in Sudan, Congo en andere landen. Toch blijft de focus op Gaza en de Westbank, waar het dagelijks leven zwaar onder druk staat.
Egbert Wever staat er sinds het begin bij en vindt het belangrijk dat het protest zichtbaar is. “Mensen groeten ons, weten dat het doorgaat, en onze regering moet er iets aan doen.” Elke ochtend fietsen duizenden mensen langs de stille demonstratie. Veel fietsers maken een V-teken of leggen een hand op hun borst. Soms praten voorbijgangers kort met de demonstranten over het geweld. Negatieve reacties komen ook voor, maar dat is een klein deel, zegt Egbert.
Wat Egbert het meest persoonlijk raakt, is de situatie in Gaza. “Volkeren die niet zo rijk zijn als wij, worden opgeofferd voor geopolitieke belangen. Nederland en Europa blijven Israël steunen, terwijl daar wapens heen gaan en mensenrechten worden geschonden. Dat moet stoppen.”
Het protest wil politieke druk opbouwen. “Ik hoop dat de druk vanuit de bevolking groot genoeg wordt om politieke partijen een standpunt te laten innemen. Uiteindelijk moet dat ook in kabinetsbeleid terugkomen. We blijven solidair zolang het geweld doorgaat.”
De groep is organisch gegroeid vanuit New Neighbours, een Utrechtse gemeenschap die gelooft in een samenleving waarin iedereen zich thuis kan voelen. De kern bestaat uit mensen met verschillende achtergronden: christenen, seculieren, humanisten, joden en boeddhisten. Via discussiegroepen en actie-apps onderhouden ruim 300 mensen contact met elkaar.
Het protest gaat door totdat Palestina een eigen rechtsstaat heeft en Nederland zich formeel aansluit bij de zaak die Zuid-Afrika bij het Internationaal Strafhof aanspande tegen Israël wegens genocide in Gaza. Voor de deelnemers is dit geen korte actie, maar een dagelijkse inzet die voortkomt uit overtuiging en solidariteit. Het stille protest is een zichtbare herinnering dat mensenrechten en gerechtigheid niet vanzelfsprekend zijn en dat er nog steeds aandacht voor nodig is.
Er is geen genocide.
Wel veel slachtoffers door oorlog.
Waaronder veel ‘strijders’ van de terreurbeweging Hamas.
Die wel in hun handvest een echte genocide op de Joden willen.
Geen woord van deze activisten over de kwalijke rol van Hamas tegenover hun ‘eigen’ bevolking en jarenlang terreur zaaien in Israël.
Soedan, Nigeria, Yemen en nu in Iran…daadwerkelijke genocides.
No Jews No News.
Veel meer respect voor dit protest dan dat van de studenten die alles mollen.
Zouden ze ook voor de Koerden gaan protesteren? Grootste etnische groep in het M.O. zonder land en vaak slachtoffer van onderdrukking. En als 60K doden in 2 jaar een genocide is, hoe kwalificeer je de 30K doden in 1! weekend in Iran? Waarom is niemand daar boos over?
Keurig en vreedzaam protest, inderdaad wel uit te breiden voor de Koerden en Iraniers, gaat ook over mensenrechten.
En wat kritischer naar Hamas toe mag wel, die onderdrukt ook mensenrechten en heeft sinds 2006 geen verkiezingen meer toegestaan.
Aandacht voor misstanden, in welke vorm en samenstelling dan ook is mi. nodig en terecht. En respect voor de continuïteit in vreedzaam protest. Dit stamina, de volharding maakt het krachtig.
Het is tegelijk verstandig om ook na te gaan op welk moment het buiten verhouding begint bij te dragen aan sociale verdeeldheid. Want zoemen we uit, is verdeeldheid niet in ons belang. Het versterkt slechts de positie van een heel klein clubje.
Lastig ook hoor, verdeling en ontmenselijking wordt al generaties lang op vele manieren aangemoedigd in onze samenleving. Het lukt niet altijd om stil te staan bij vragen als; Wat als het om mij zou gaan met die andere overtuiging? Je gelooft iets of je gelooft iets niet. Dat is geen keuze.
Verdeeldheid stimuleert angst en stress, wat oa. de triggers zijn voor het niet kritisch denken en voor onverdraagzaamheid. Soms zijn overtuigingen aan een tijd, gebruik of omgeving gebonden. Kunnen standpunten met aanvullende informatie verschuiven of aanscherpen.
Het is nooit te laat om je inzichten bij te stellen. persoonlijk vind ik zoiets getuigen van bewust persoonlijk leiderschap. Ik ben voor het cultiveren van een vrije, veilige ruimte waarin we afspreken elkaar heel te houden.
Het bewegen tussen een worsteling en een dans is wat ons mens maakt. Jezelf blijven zien als neutraal en blijven zoeken naar overeenkomsten is wellicht een mooie oefening om daar naartoe te bewegen.
Om alle mogelijke verschillen op te merken en je af te vragen op welke manier dingen in harmonie naast elkaar / tegelijktijdig kunnen bestaan. Omdat je jouw ruimte en bewegingsvrijheid, evenredig aan een ander gunt.
Dat is waar onze werkelijke invloed is. Jezelf trainen niet gevoelig zijn voor beïnvloeding is een kracht. Een gezamenlijk streven naar onderlinge vriendelijkheid is een kracht. Jouw houding is een kracht. Ik zie een ander en denk; wie of wat wil ik zijn in jouw verhaal?
Er zijn mensen die genocide in een breder perspectief herkennen;
Hier een onafhankelijke documentaire die de 8 onzichtbare voorstadia van een genocide in kaart brengt aan de hand van een herkenbare casus;
https://www.genocideinasuit.com/
“ Het protest gaat door totdat Palestina een eigen rechtsstaat heeft” Wat voor soort rechtsstaat?