Top 10 fictie:
- Yesteryear / Caro Claire Burke
- Lord M. / Arthur Japin
- Theo in Golden / Allen Levi
- Aan het einde van de oorlog / Bert Natter
- De correspondente / Virginia Evans
- De dichter en de duivel / Lieke Marsman
- De kreeftenvrouwen / Beatrix Gerstberger
- Odyssee / Stephen Fry
- Boter / Asako Yuzuki
- Al het blauw van de hemel / Melissa Da Costa
Top 10 non-fictie:
- Murdoku, terug in de tijd / Manuel Garand
- Murdle / G.T. Karber
- Het cozy puzzelboek voor ontspannen zomderdagen / Bente van de Wouw
- Een haas in huis / Chloe Dalton
- De gloednieuwe quizpuzzels / Tex de Wit en Thomas Swierts
- Regime change / Maggie Haberman en Jonathan Swan
- Veggilane / Ghislaine Voogd
- Alle geschiedenis ooit – Europa / diverse auteurs
- Moordmysterie puzzelclub Dood in het dorp / Gareth Moore
- De fonkelnieuwe quizpuzzels / Tex de Wit en Thomas Swierts
Top 10 Engelstalig:
- Murdoku / Manuel Garand
- Murdoku, back in time / Manuel Garand
- Odyssey / Stephen Fry
- Yesteryear / Caro Claire Burke
- Dungeon Crawler Carl / Matt Dinniman
- The Correspondent / Virginia Evans
- Assassin’s apprentice / Robin Hobb
- Murdle, solve 100 murder mystery puzzles / G.T.Karber
- I want you to be happy / Jem Calder
- Odyssey / Homerus (by Emily Wilson)
BROESE TIP
Het atelier/ Lucy Steeds
“Het Atelier” van Lucy Steeds is te vergelijken met Impasto: een schildertechniek waarbij verf dik op het canvas wordt aangebracht, zodat de penseel- of messtreken zichtbaar blijven en het schilderij textuur en diepte krijgt. Wie werk van kunstenaars als Rembrandt (‘Het Joodse Bruidje’) of Van Gogh (‘De zonnebloemen’) heeft gezien, begrijpt wat impasto met een schilderij doet: het maakt een voorstelling levensechter, alsof de mensen of bloemen zich zo voor onze neus bevinden.
Rembrandt en Van Gogh dienen om meerdere manieren als voorbeeld, want deze schilders worden vaak ‘geniaal’ genoemd, net zoals de fictieve 19de eeuwse kunstenaar Edouard Tartuffe die we in ‘Het atelier’ leren kennen.
In de roman reist de Engelse journalist Joseph Adelaide af naar de afgelegen studio van Tartuffe in Zuid-Frankrijk om over de gevierde kunstenaar te schrijven. Daar heeft de kortaffe, botte man helemaal geen zin in, maar zijn nichtje Ettie haalt haar oom ‘Tata’ over om Joseph te laten blijven. Niet alleen zodat hij kan poseren voor Tata’s nieuwe portret, maar ook omdat Joseph’s artikelen goede reclame zijn voor Tata’s schilderijen: hoe meer “buzz”, hoe hoger de prijs.
Terwijl Joseph tijdens de zomer van 1920 verblijft in Tata’s studio, hoe meer hij niet alleen de kunstenaar leert kennen, maar ook zijn nichtje Ettie. Tata mag dan wel een getalenteerd schilder zijn, maar alles in het huis en studio moet volgens zijn tirannieke regels gebeuren. Ettie runt het huishouden en ondersteunt haar oom in de studio, maar heeft haar hele leven nooit een bedankje gehad. In de kunstgeschiedenis zijn er talloze vrouwen zoals Ettie: modellen, familieleden of geliefden die kunstenaars hielpen grote werken te maken maar die nauwelijks de eer of respect krijgen. We weten vaak niet eens hun naam.
Lucy Steeds laat de lezer in de roman niet stilstaan bij het (onzichtbare) werk om ‘geniale kunstwerken’ te maken, maar je voelt ook dat Joseph’s aanwezigheid de relatie tussen oom en nichtje doet verschuiven. Ettie met name geeft tijdens Joseph’s bezoek steeds meer van haar geheimen prijs; geheimen die de situatie flink onder druk zetten…
Als kunsthistorica heb ik erg genoten van dit debuut: een kleurrijke, intrigerend en spannende roman over schilderkunst, reputatie vs de werkelijkheid, en wie bepaalt wat een briljant kunstwerk is. (Puck Gerkema)
Laat uw reactie achter
Reactie