Vechtsportschool

Bij Jimmy’s Gym vind je de dwarsdoorsnede van Utrecht

Foto’s: Jelle de Ru

Achter het Julianapark zit sinds 2010 de boksschool Jimmy’s Gym. Dagelijks komt hier bijna elke laag van de bevolking over de vloer. Van huisschilders tot managers, van studenten tot advocaten. Iedereen is gelijk aan elkaar en het boksen verbroedert. Een kijkje achter de garagedeuren van deze vechtsportschool.

Op de gevel tussen de twee donkerblauwe roldeuren hangt een bord. “Jimmy’s Gym, Boksen en Thaiboksen voor iedereen. Are you ready?” Als je verder leest staat er: “De plek in Utrecht voor Wedstrijdvechters, conditietrainingen, recreanten, studenten, vrouwen, mannen en jeugd.” Je leest het al: hier binnen is een dwarsdoorsnede van de samenleving te vinden.

Voor Business Information Management masterstudent Sander de Kluis (25) is dit een reden dat hij graag bij deze boksschool komt. Hij bokst al drie en half jaar bij Jimmy’s Gym. “Vechtsporten vond ik altijd al leuk. Een vriend van mij had mij hier geïntroduceerd en ik ben nooit meer weggegaan. De sfeer is lekker informeel, je kan met iedereen een praatje maken en het is gewoon gezellig. Je hebt hier zo veel verschillende soorten mensen, zo hoor je toch andere meningen dan die je normaal hoort.”

Binnen in de sportschool loop je via de bar, die lijkt alsof hij ook in de binnenstad als bruine kroeg zou kunnen staan, direct tegen de ring aan. Op alle muren van de sportschool hangt het vol met bokssnuisterijen. Van krantenknipsels, tot aan posters van Muhammad Ali, maar het meest indrukwekkend is de felgele achterwand.  Niet vanwege de kleur, maar wegens de muurschildering van formaat waarop een bokser knock-out wordt geslagen. De hele boksschool lijkt een tijdcapsule en zou zo het decor kunnen zijn van aantal scenes uit een Rocky-film.

Hoewel het lijkt of de boksschool hier al decennia zit, is het pas sinds 2010 de vaste locatie van Jimmy’s Gym. Jim Willets begon zijn boksschool in een oud schoolgebouw in Overvecht. Dat was geen ideale locatie.  Jim (47) regelde via vrienden dit pand aan de Vlampijpstraat. Uit liefde voor de sport toverde hij de garages en de bijhorende bovenverdieping eigenhandig om tot de boksschool die er vandaag staat.

Jim Willets, elektricien en oprichter van de sportschool: “Ik begon op mijn 16e met boksen op de Biltstraat bij Jan Brouwer Boxing. Ik heb daar heel lang getraind en ook les gegeven. Na de eerste wedstrijd die ik ooit heb gezien, was ik gelijk verkocht aan de sport. Brouwer stopte op 72/jarige leeftijd. Ik vond dat een boksschool zoals die van Brouwer bestaansrecht heeft in een stad zoals Utrecht en ben ik begonnen. Voor wij hier introkken leek het op betonnen bunker. Er was hier niets. Deze sportschool is een uit de hand gelopen hobby, maar nu ook mijn voornaamste bron van inkomsten.”

Jim geeft zelf de trainingen op maandag, dinsdag en woensdag en traint zelf ook één van de prof boksers. Eén van zijn trainers is geblesseerd geraakt dus hij vangt het gat in het rooster nu zelf op.  Jim: “Het is vrij zwaar om al die trainingen te geven. Ik zou dit niet kunnen volhouden als dit geen boksen was. Als dit badminton was, was ik er mee gestopt. We zijn dus hard op zoek naar een nieuwe trainer.”

In eerste instantie kan Jim best intimiderend overkomen met zijn tribal tatoeages, zijn agressieve lichaamstaal en zijn niet gemeende, maar wel duidelijke opmerkingen – “Als je door mij heen praat stomp ik je kop er af”. Toch schuilt er achter zijn felgele bokshandschoenen een man die er net zo lief een grapje in slingert als een linkerhoek, en die het belangrijk vindt dat iedereen zichzelf kan zijn.

Jim: “Ik vind mensen gewoon leuk. Ik beleef enorm veel plezier aan het trainen van de wedstrijdjongens, want ik kan en wil echt het beste uit hen naar boven halen. Maar ik doe net zo lief de groepen met beginnende boksers. Kijk, niet iedereen kan goed boksen en heeft dezelfde motoriek, maar die mensen hebben weer andere talenten.”

“Jim is streng maar rechtvaardig” aldus Remco Mourits (45), werkzaam als tekstschrijver en al vijf jaar vaste bezoeker bij Jimmy’s Gym. “Mij leek boksen wel een lekkere manier om fit te blijven. Aan gewoon trainen in een normale sportschool beleef ik weinig pleizer. Deze bokschool bleek om de hoek te zitten, dus toen moest ik wel. Er lopen hier zoveel soorten mensen rond. Iedereen heeft hier heel veel respect voor elkaar. Dat ik het zo leuk zou vinden was een verrassing.”

Esmee samen met haar vriend

Op deze maandagavond is ook Elias Leyds (60) aanwezig. Hij is priester bij een klein klooster in de stad. Samen met Jim doet hij de combinaties voor die de groep samen moet oefenen. Linker directe, rechter directe, er onder door, linker hoek en dan weer een rechter directe. Leyds traint al sinds het begin bij Jimmy’s Gym. “Voor mij is dit een manier om evenwichtig te leven. Boksen is al een hele oude natuurlijk sport, je moet elkaar vertrouwen en je moet er gedisciplineerd voor zijn. Het is een heftige sport. Ik heb nooit zin om te gaan, maar heb nooit spijt dat ik ben geweest.”
Op maandag en woensdag is er standaard een extra trainer die beginnende boksers begeleidt. Elk niveau bokser traint door elkaar en helpt elkaar. Esmee Kulik (33) werkt als theatervormgever en als ontwerper. “Mijn vriend heeft mij overtuigd om een keer mee te gaan. Ik doe dit pas zes weken. Dit boksen doe ik omdat het een hele goede training is voor je conditie en spierkracht. Ook ben ik begonnen bij de MMA-groep op zaterdag. De mix tussen worstelen en vechten spreekt mij enorm aan.”

Elias traint met zijn broeder uit het klooster. Elias heeft hem geïntroduceerd in de sportschool “Het leren boksen gaat hem bijna sneller af dan het leren van de Nederlandse taal.”

De bokstrainingen gaan altijd volgens een vast schema. Om acht uur begint een groep van ongeveer dertig man eerst met tien minuten touwtje springen, daarna een half uur gezamenlijk stootcombinaties oefenen, gevolgd door een paar rondjes sparren; je houdt hierbij rekening met elkaar en geeft zelf aan als je liever niet tegen het hoofd geslagen wilt worden. Daarna mat Jim de groep af op de bokszak.

Na driehonderd crunches doet iedereen zuchtend en steunend er nog tien gezamenlijk. Je hoort bijna een zaal vol sporters denken waarom hij of zij ook al weer hierheen zijn gekomen en of een avondje bankhangen niet veel gelukkiger maakt.  Jim geeft tot slot de opdracht om te gaan staan en je longen vol te zuigen met de naar voetbalkleedkamer ruikende zweetlucht. En dan is de training precies om half tien afgelopen.

In de kleedkamer, na meerdere keren onderbroken te worden door mensen die druk napraten over de training, vraag ik aan Jim waar hij na die jaren echt trots op is.  “We hebben zoveel mooie momenten in deze negen jaar gehad. Gewonnen wedstrijden, het behalen van mijn licentie, er is niet echt één ding dat er uitspringt. Behalve misschien het feit dat iedereen zich hier op zijn gemakkie voelt, dat is prachtig.”

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *